Jak rozmawiać z dzieckiem o wyglądzie?

Jako rodzice chcemy widzieć swoje dzieci najmądrzejsze, najpiękniejsze i najzdolniejsze. A jak dzieci postrzegają siebie? Jak oceniają swój wygląd?

Dzieci początkowo poznają siebie nazywając i rozpoznając części swojego ciała oraz na podstawie funkcjonowania. Już roczniak kojarzy, że ręce służą do zabawy, nogi do chodzenia, buzia do mówienia i jedzenia, itp.

Dzieci w wieku przedszkolnym zaczynają postrzegać swoje ciało już nie tylko perspektywy jego budowy, czy możliwych działań. Potrafią ocenić swój wygląd – czy wyglądają ładnie czy brzydko, chudo czy grubo, czy są niskie czy wysokie. Zauważają też różnice między sobą a rówieśnikami. Jeśli zatem nasze dziecko stwierdzi, że ma niebieskie oczy a Halinka zielone to jest ok. Ale zo zrobić, jeśli dzieci porównują się pod względem wizualnym a wnioski z obserwacji po prostu krzywdzą?

Negatywny sposób postrzegania własnego ciała przez dziecko wpływa na jego pewność siebie i poczucie własnej wartości. Jak więc wspierać dzieci w budowaniu prawidłowego obrazu własnego ciała oraz akceptacji różnic wizualnych u innych ludzi?

  1. Akceptuj własny wygląd – zacznij od siebie. Jeśli jesteś pogodzona z własnym ciałem, jego możliwościami i tym, jak wygląda to połowa sukcesu. Sposób, w jaki wyrażasz się o swoim ciele w obecności dziecka może być dla niego inspiracją w postrzeganiu siebie. Jeśli Twoje dziecko będzie słyszało, że musisz schudnąć, bo wyglądasz grubo – może to zrozumieć, że grube ciało nie jest ładne a piękne może być tylko szczupłe. Mów dobrze o swoim ciele.
  2. Różnice wizualne – każdy człowiek jest inny. W różny sposób funkcjonuje, inaczej myśli i wygląda. Nie ma jednej miary człowieka doskonałego. Jeden może wyglądać szczuplej, inny grubiej, jedni są więksi a inni mniejsi – to jest ok. Może lepiej zachęcić dziecko do dostrzegania zmian wizualnych wynikających z indywidualnego wyboru? Np. zmiana koloru włosów, czy ubioru?
  3. Co robi ciało – zwróć uwagę na funkcje i możliwości ciała oraz poszczególnych jego części, np. silne nogi pozwolą mi daleko pobiec.
  4. Waga – nie komentuj w negatywny sposób wagi swojej lub czyjejś oraz nie komplementuj utraty wagi. Skupianie uwagi na istocie kilogramów może niczemu dobremu nie służyć (jeżeli nie ma ku temu wskazań medycznych). Chwalenie i dopingowanie siebie lub innej osoby w kierunku utraty kilogramów pokazuje dziecku, że bycie szczupłym jest lepsze. Czasem ludzie tyją lub chudną w wyniku choroby a nie z wyboru i własnych starań.
  5. Wygląd dziecka – nie rozmawiaj na temat wyglądu Twojego dziecka z innymi w obecności dziecka. Nie porównuj swojego dziecka względem innych i nie miej oczekiwań wobec jego wyglądu. Zachęcaj swoją pociechę do pielęgnacji ciała, aktywności fizycznej i zdrowego odżywiania. Ciało ma przede wszystkim nam służyć, być zdrowe (jeśli to od nas zależy) i silne. Estetyka wyglądu jest ważna ale nie jest kluczowa w postrzeganiu siebie czy innych ludzi.

W dobie idealnego instagramowego wizerunku warto się zastanowić, czy nie przemycamy naszym dzieciom wykrzywionego wzorca postrzegania siebie i innych. Choć media społecznościowe, telewizja i reklamy wypełnione są po brzegi określonym wzorem pięknego ciała pamiętajmy, że dzieci uczą się najwięcej w domu rodzinnym – poprzez obserwację rodziców.

Agnieszka Alicka

Jeśli artykuł Ci się spodobał, udostępnij

Share: